De jaarlijkse buitenlandse reis van de Postbank Runners ging dit keer naar het verre Istanbul. Voor mij was het de eerste keer dat ik meeging met de Runners. Dus ik had geen idee hoe het zou gaan. Een aantal collega's kende ik van het dagelijkse werk, een aantal van gezicht, een aantal van naam en de rest kende ik niet. Maar, dat zou snel veranderen……
Ik zal pogen de reis in chronologische volgorde te beschrijven. Here we go….

Terug in het hotel werd een gezamenlijke maaltijd genuttigd. Er was ook een 'strijkje' met buikdanseres aanwezig, wat al direct tot grote hilariteit leidde. De sfeer was al direct uitstekend. Wat wil je nog meer, lekker lachen met een puik stel collega's. Dat beloofde veel voor de komende dagen. We werden tussen de bedrijven door door de organisatie op de hoogte gebracht van het programma voor de volgende dag. Echt heel luxe, alles leek tot in de puntjes geregeld te zijn. Onze Nederlandse, in Istanbul woonachtige reisleidster gaf een aantal goede tips en vertelde wat over de stad. Niet al te laat werd het bed opgezocht.

Zaterdag 18-10-2003
Na een sober ontbijt werd begonnen aan een stevige excursie. Via het Hippodrome kwamen we eerst uit bij de blauwe Moskee. Een immens groot gebouw wat een betoverende indruk maakte, zeker als je, net als ik, nooit een moskee van binnen hebt gezien. De ene foto na de andere werd geschoten. Prachtig.

Op de één of andere manier was het voor straatverkopers duidelijk geworden dat wij toeristen waren. Dat betekende dus dat we rond die moskee al snel door een zwerm verkopers werden belaagd. Hun specialisme was het slijten van fluiten. Door mijn te veel betaalde Juventus voetbalshirt had ik inmiddels begrepen dat stevig afdingen best wat oplevert. Een mooi moment dus om het geleerde in de praktijk te brengen. Een verkoper (die mijn beste vriend bleek te zijn, althans dat zei hij) wilde die sullige toerist wel fluit aansmeren. Nou daar ging ik dus. Eén fluit bleek €15,- te kosten. Het was immers een antieke fluit die nog door Aladdin was gebruikt, dus eigenlijk was het nog een koopje. Maar daar trapte ik niet in. Ik heb immers 2 kinderen en €30,- ging mij wat ver. Nou had ik toevallig van Wil gehoord dat hij slechts €5,- voor 2 Aladdin toeters had betaald en dat leek mij ook wel een aardige inzet. Dus ik bood die €5,- voor 2 fluiten. De verkoper deed alsof ik niet helemaal gezond was, maar uiteindelijk verdwenen er wel 2 exemplaren voor dat bedrag in mijn rugzak. Dus voor slecht 16,67% van de vraagprijs was ik de trotse bezitter van 2 antieke fluiten, waar, na bestudering 'made in Taiwan' op stond. Toen de zwerm verkopers was gepasseerd bezochten we de Aya Sofia een gigantische kerk die was om omgebouwd tot moskee. In Nederland wordt een kerk meestal omgebouwd tot appartementencomplex of tapijthal, maar in Istanbul pakken ze dat veel beter aan. Jammer genoeg stond er een enorme steiger in de koepel, maar dat gaf wel een goede indruk van de hoogte van de moskee. Een schatting met mijn timmermans oog kwam tot 100 meter. Maar het kan ook meer zijn. Er waren nog mooie christelijke mozaïeken bewaard gebleven, best wel apart.

Na de lunch gingen we richting een rondvaartboot. De bedoeling was om dat met een 17-tal taxi's te doen, maar gezien het drukke tijdstip lukte dat niet waarna we gewoon te voet verder gingen. We zijn immers atleten en lopen zit ons in het bloed. Eenmaal op de boot konden we genieten van fraaie vergezichten. Met name de Ataturk brug maakte veel indruk, daar moesten we de volgende dag overheen. Daar is de Erasmus brug in Rotterdam een ophaalbruggetje bij.

Zondag 21-10-2003
05:00 uur: De wekker ging maar eigenlijk was dat niet nodig, ik had een onrustige nacht, vast de spanning voor wat zou gaan komen. Even douchen en naar beneden voor een ontbijtje wat ik aanvulde met wat meegebrachte Hollandse krentenbollen en sportdrank.
06:30 uur: De bus vertrok, de spanning (bij mij in ieder geval) nam toe. We werden naar de finishplaats gebracht; het stadion van de koploper van de Turkse voetbalcompetitie, Besiktas.
07:00 uur: Nog een paar krentenbollen wegwerken. Ik moet altijd 2 uur voor een loop eten, anders gaat het fout. Zo heeft iedereen zijn ritueel. Overstappen op een bus die ons naar het startpunt zou brengen.
07:40 uur: Aankomst bij de start. De bus hadden we tot aan de start tot onze beschikking. Dat was heel handig dan kon je nog lekker je spullen blijven gebruiken en even zitten. Een keer plassen, even naar de start lopen, terug naar de bus, weer plassen.
08:30 uur: Met z'n allen richting de startstreep.
08:45 uur: Toch nog maar een keer de bosjes rond de start beregenen. Terug naar het startvak, een vangrail, been optillen om er over heen te gaan. Het taluud was wat schuin, waardoor ik mijn linkerbeen niet hoog genoeg optilde. Met een enorme klap kwam mijn knie in aanraking met een stuk staal van de vangrail. Een hevige pijnscheut ging door mijn knie. Ik kon wel door de grond zakken. Ik had gelijk visioenen van een EHBO post waar ik op een stretcher lag terwijl het startschot werd gelost. Ik hees me over de vangrail het startvak in. Er zat een grote jaap in mijn knie en de spieren er onder wilde eventjes niet meer wat ik ze opdroeg. Maar gelukkig na wat masseren en veel buigen werd de pijn minder. Toch zou ik de gehele marathon bij iedere stap een pijnlijk gevoel voelen, maar ik was allang blij dat mijn visioen niet uitkwam.
09:05 uur: Het verlossende startschot, vuurwerk, een rookgordijn waar we doorheen moesten. We waren weg. De eerste paar honderd meter ging het lastig met mijn knie, maar uiteindelijk kwam ik in het goede ritme. Als snel doemde de Ataturk brug op. Maar doordat we al op een hoog punt begonnen was dit geen opstakel. Ik had mijn fototoestel meegenomen en schoot dus een paar foto's tijdens het lopen, leuk voor later. Na de brug kregen we de eerste heuvel voor onze kiezen. Voor wie ooit de zevenheuvelen in Nijmegen heeft bedwongen: deze heuvel was net zoiets maar dan die 7 heuvels achter elkaar geplakt. Kortom, een pittige helling moest bedwongen worden. Maar ik was nog fris dus dit was nog geen probleem. Een stuk dalen, weer omhoog weer dalen, enz.

De eerste helling

09:55 uur: Rond de 9, 10 km stonden onze supporters opgesteld. Hartstikke leuk om te zien, ik kreeg een banaan en ging vol goede moed verder. Een lange afdaling naar de volgende brug. Daar splitste de 15 km lopers zich af.
10:20 uur: Brug over. Weer een heuvel, zeker 1,5 km omhoog. Appeltje - eitje, want volgens het profiel, dat de marathon organisatie ons had voorgespiegeld, zou het hierna alleen maar vlak zijn. Naar beneden, de buitenwijken van Istanbul in, de Middellandse zee aan de linkerzijde, wind in de rug, lekker zonnetje, 16 graden, weinig publiek. 15km punt.
10:35 uur: 17,5 km punt, sponsen, aan de andere kant van de weg kwamen de eerste Kenianen al bij het 30 km punt langs. Viel me niet tegen, slechts 12,5 km vóór me! Ik had een lekker ritme.
10:57 uur: 21,1 km punt, halverwege. 1:52:09 na de start. Mooie tussentijd, misschien wat te snel? Wat is dat nu, toch nog een lichte verhoging. En nog één. Een paar kilometer verder was het keerpunt. Vanaf 25 km gingen we terug naar de het centrum. De Middellandse zee aan de rechterzijde, wind tegen.
11:46 uur: 2:41:04 na de start, 30 km punt. Het wordt wat lastiger, maar onder de 4 uur moet nog lukken. De wind en het constant alleen lopen beginnen zwaar door te wegen. Het tempo gaat wat omlaag. Ik wordt hier en daar ingehaald. Even aanhaken om uit de wind te lopen. Waar is dat publiek? Nu heb ik het nodig!
12:18 uur: 3:13:14 na de start, 35 km punt. Het tempo gaat verder achteruit. De geest wil wel maar de benen en gewrichten protesteren steeds meer. Aan de kant zit Ron (het is zijn 25ste marathon). Ik roep hem toe dat hij niet moet opgeven, ik probeer hem op te peppen (terwijl ik er zelf al aardig doorheen zit), maar dat blijkt niet nodig te zijn. Hij had een hongerklop gekregen en na het eten van een paar appels spurt hij me weer voorbij. Stond ik stil? Nee, ik loop nog. Andere Postbankers halen me in, ik weet niet meer wie. Auw!
12:38 uur: 3:23:15 na de start, 37,5 km punt. Sponspost. Ik besluit even te gaan lopen. De 4 uur lukt toch niet meer, berusting. De pijn wordt steeds heviger. Even wat drinken, even eten. Je voelt je alleen, je bent alleen! Niemand die je steunt. Alleen iemand die een spons geeft. Door wandelen. Na een minuut toch maar weer gaan lopen, sneller dan joggen lukt niet meer. Overal pijn. Wat doe ik hier? Al die trainingen en dan dit! Rotterdam lopen in april 2004 lijkt me nu geen goed idee! Ik wordt emotioneel (zelfs nog terwijl ik dit schrijf). Weer wandelen. Nu langer. Er komt weer een brug aan. Bovenop weer wat joggen.
13:00 uur: 3:55:39 na de start, 40 km punt. Meer mensen langs de kant, maar die letten niet op mij, ze lopen langs en zijn met andere zaken bezig. Niet op letten, denk aan de eindstreep. Weer wandelen. Stel dat ik kramp krijg en de finish niet haal. Over my death body! Het weer op gang komen gaat bijna niet meer. Toch lukt het een beetje. Het stadion komt in zicht. Daar is het. Naar links een heuvel op, nee hé, niet weer. Wandelen dan maar. Boven weer naar links, We moeten om het stadion lopen, weer links, stijl naar beneden. Voorzichtig, kleine pasjes. Een tunnel, een voetbalveld, een atletiekbaan, binnen in het stadion, ik zie het finishdoek. Wat een publiek, niet te geloven, dus hier zaten ze! Ik stop, kijk de tribune op, pak mijn fototoestel, het publiek lacht, 'wat een zot denken ze', ik jut ze een beetje op, ze klappen voor me, een koude rilling loopt over mijn rug. Foto. Verder naar de verlossende finish. Ik zie onze supporters, kicken! Nog 50 meter, weer een foto. Nog 20 meter, weer een foto met mijn finishtijd erop. Ik loop door en passeer de finish na 4 uur 14 minuten en 57 seconden! Geen beste tijd vind ik, maar ik heb het gehaald.

Ik krijg een tasje met de felbegeerde medaille en t-shirt. De al gefinishte collega's wachten me op. Snel wisselen we de eerste ervaringen uit. Dan wil ik even alleen zijn. Ik loop verder over de atletiekbaan en schiet helemaal vol! Tranen rollen over mijn wangen. Het wordt me duidelijk even te veel, geeft niet, laat maar gaan! Even later gaat het weer. Ik loop verder over de baan naar de andere kant. Daar zit weer een hele volle tribune. Ik besluit er een ere ronde van te maken. Het publiek is laaiend enthousiast. Ik bedank ze, ze zwaaien terug. Ik werp luchtkusjes in het rond. Dit is onvergetelijk. Uiteindelijk kom ik weer bij mijn collega's. We praten over de wedstrijd, het zonnetje schijnt, de pijn wordt wat minder, de laatste collega wordt als een held binnen gehaald. Wat een ervaring.

14:00 uur: We gaan terug naar de bussen en het hotel.
15:00 uur: Lekker gedoucht. Wat nu doen? Op bed liggen lijkt aantrekkelijk, maar ik besluit om even alleen de stad in te gaan, toch even blijven bewegen. Ik zoek een internet café op en stuur een e-mail naar familie, vrienden en collega's. Ik wil mijn verhaal gewoon even kwijt. Langzaam aan begin ik trots op mezelf te worden. Ik heb niet opgegeven, hoewel het niet veel scheelde, besef ik nu.
20:00 uur: We gaan met z'n allen naar een Turkse avond. Dat was genieten! Drinken zoveel als je wilt, buikdanseressen, folkloristische dansers, leuke muziek, zelf dansen, alle pijn wordt even vergeten. We lopen zelfs een polonaise. De Turken weten niet wat ze overkomt. Er zijn ook veel Grieken aanwezig ook met hun dansen we een paar uurtjes door. Moe maar meer dan voldaan wordt de nachtrust gezocht. Een dag om nooit te vergeten!

Maandag 22-10-2003
Ik ben al weer vroeg wakker. Ik besluit om lekker in de stad iets te gaan ontbijten. Ik zie Istanbul ontwaken. Het is nog stil op straat, er is geen verkoper te bekennen. Ik loop allerlei kleine straatjes door. Dan zie ik ergens een bakkerij waar een heleboel mannen een ontbijt nuttigen. Dat lijkt me wel wat. Met wat gebaren en wijzen bestel ik een zalige, met ragout gevuld, bladerdeeg broodje, een soort Turkse croissant en een kopje thee. Omdat het toch feest is neem ik zelfs een tweede kopje thee. Schade: 1.750.000 Lira ofwel €1,03!! Eénmaal terug in het hotel bereid ik me voor op wederom een gedenkwaardige dag. Het is prachtig weer, lekker zonnetje. We lopen naar het Topkapi paleis. Hier woonden in het verleden meerdere sultans met hun harems. Een fraai paleis. Hoewel we geen tijd hadden om de harem vertrekken te bezichtigen was het zeker de moeite waard. Na een stevige wandeling lunchten we aan de oever van de Bosporus. Na een nog stevigere wandeling kwamen we terug in het hotel om ons voor bereiden op een volgend hoogtepunt, een bezoek aan een Turks badhuis. De mannen en vrouwen werden gescheiden. Iedereen kreeg een eigen kleedkamer, een kleine handdoek en een paar badslippers. Alles moest uit waarna de edele delen bedekt konden worden met de verstrekte handdoek. We gingen een hete vochtige ruimte in. In het midden stond een hele groot rond marmeren plateau waar we op konden gaan liggen. Het plateau was zalig warm, de eerste zweetdruppels vormden zich al snel op onze atletische lichamen. Aan de rand van het plateau werden inmiddels een aantal mannen door, op wortelaars lijkende, wassers gewassen en gemasseerd. Het ging er stevig aan toe, algehele hilariteit. Fred was onze eerste patiënt en Turhan zorgde er voor dat ook hij een stevige beurt kreeg. Door de vele zeep werd hij zo glad als een aal en om het nog leuker te maken draaide de worstelaar hem als een wilde kompasnaald in het rond. Fred's schouder werden uit de kom gerukt en weer teruggeplaatst waarna zijn benen werden ontzet. Lachen, gieren, brullen dus. Gelukkig werden wij wat milder behandeld. Ik was aan de beurt voor een wasbeurt. Een heleboel zeep en vaardige handen gleden over mijn vermoeide lijf. Best wel een vreemde gewaarwording. Toen zette Salim Ali, zoals hij heette, zijn duimen handhandig in mijn kuiten. Waarschijnlijk was dat een Turkse vorm van massage, maar echt lekker was het niet. Spontaan schoot de kramp in mijn linkerkuit! Ik gilde het uit, maar in plaats van begrip voor mijn situatie kreeg mijn andere kuit een zelfde behandeling, gelukkig zonder echte schade op te lopen. Ik werd naar een bankje gedirigeerd en daar werden mijn nekwervels even recht gezet. Mijn weelderige haardos kreeg een schoonmaakbeurt en alles werd geblust met een lading water. De wasbeurt was gebeurd. Hierna kon je in een nis lekker uitrusten en water over je heen gooien. Dat was helemaal lekker. Tenslotte kon je weer wat afkoelen in je kleedkamer. Toen ik weer op kamertemperatuur was ging ik naar de centrale hal. Daar zaten we allemaal okselfris bij elkaar met een lekker glas jus d'orange of water. Ik had gehoopt dat na de behandeling alle pijn weg zou zijn, maar dat viel tegen. Mijn kuit deed zeerder dan voor de kür en de rest was en niet beter aan toe. Toch was het gaaf om mee te maken.

Rond een uur of zes hadden we in het restaurant van het hotel een 'happy hour'. Er werden prijzen uitgedeeld aan een aantal willekeurig getrokken winnaars. Eigenlijk was iedereen een winnaar! Een aantal personen werden terecht in het zonnetje gezet. Met name Turhan die alle uitstapjes vooraf had geregeld, Hans die alles strak in de gaten hield en op iedere vraag een antwoord had en Loek die heel veel voorbereidend werk had verricht. Zij zorgden er, met een aantal anderen, voor dat alles zeer soepel verliep. Hulde!

Na de happy hour ging ik met een leuke groep mee op zoek naar een restaurant. De dames zouden de heren wel even leiden. Gelukkig wisten ze allemaal de weg. Het restaurant lag eerst links en toen weer rechts en toen was het ineens verdwenen. Uiteindelijk vonden we toch een terras maar wel van een ander restaurant dan de bedoeling was. Ach, wat kan het schelen, de gezelligheid is waar het om draait. Er werd zeer geanimeerd geconverseerd over alles en nog wat. Er werd zelfs een virtueel bedrijf opgericht, maar al spoedig ontstond er een 'conflict of interest' tussen de directie (Marja) en haar personeel (de rest van de tafel). De directrice weigerde in te gaan op de redelijke eisen van het personeel (veel loon en veel vrije dagen) zodat het waarschijnlijk nooit wat zal worden. Kortom, het ging nergens over maar het was wel leuk. Inmiddels was het een uur of elf geworden en de rekening werd voldaan. Wat nu? Marga kwam met het lumineuze idee om ergens iets te gaan drinken, bij voorkeur een disco. De ober van het restaurant bracht ons naar een disco die gevuld was met een handje vol bezoekers. Toen wij met ongeveer tien man aankwamen werd het bezoekersaantal direct verdubbeld. Het bier werd besteld en de eerste stapjes op de dansvloer werden gemaakt. En daar bleef het niet bij, er werd meer bier besteld en de dansvloer was van ons. Met z'n zessen (Maja, Marga, Myrna, Ger, Perry en ondergetekende) bleven we over. De dansvloer werd alleen verlaten om de vochthuishouding aan te vullen of af te tappen. Tegen 2:30 uur vond de DJ het wel genoeg, de rekening werd dus maar gevraagd. Dat was even slikken. Het kostte ons ca. 300.000.000 Lira. Maar omdat we een onvergetelijke avond hebben gehad betaalden we zonder morren. Rond 3:00 uur lag ik, alweer voldaan, in bed!

René van Geest